Blog-A-Dog

plu

zij stond in de regen te wachten aan de rand van de straat, haar plu achter zich, heel ontspannen de contrapost demonstrerend. terwijl ik doorweekt langskuierde op de fiets nam ze ook nog heel cool een trek uit haar sigaret. ik stuurde een glimlach en ze reikte hem terug.

slimme spin

op het stuur van mijn fiets heeft een slimme spin een netje gespant. terwijl ik fiets vang ik automatisch een heleboel vliegjes voor hem. hij moet alleen weten wanneer hij op en af moet stappen.

wondere wereld

in dordrecht stopten de auto's als ik het zebrapad aan het naderen was. maar het meest wonderlijke was een fietser die ook langzamer ging rijden omdat ik aanstalten maakte om over te steken. en ik had nog niet eens een rokje aan.

boetekleed

ik vind het wel bijzonder, al die wielrenners, die in het openbaar het boetekleed aantrekken en hun emoties nauwelijks in bedwang toegeven dat ze hebben gedopt en jarenlang erover hebben gelogen. ook al heeft het nu nauwelijks meer consequenties voor hun en zal menigeen er toch van overtuigd geweest zijn dat hun prestaties bijna niet zonder doping te behalen zijn. hun status van supermensen zijn ze wel kwijt, maar hoe ontzettend menselijk maakt het hun dat ze in het openbaar boete doen. en nu is het wachten op de boetedoening van de mensen die wisten dat ze logen over de massavernietigingswapens in irak, bijvoorbeeld. dat zou nog eens mooi zijn.

doorkijk

snel fietsend door de regen
opent zich onder het glanzende asfalt
een tweede hemel
ik zweef

slakkengang

soms fiets ik op een soort fietssnelweg, die door een bosje gaat.  merkwaardig genoeg omstand zijn in de zomer heerscharen van naaktslakken van het bosje aan de rechter kant onderweg naar de linker kant. massaal starten ze dan rechts en dan fiets ik aan de linker kant  van de weg. ik houd er niet van om onschuldige slakken grondloos te pletten. een keer, herinner ik me ging ik - in de slakkentijd -iemand inhalen die keurig aan de rechter kan fietste. "de rechter kant is voor de slakken" riep ik, om hem te waarschuwen voor de ravage die hij zou veroorzaken. dat hij mijn geroep ook heel anders kon interpreteren bedachte ik pas achteraf.

samen

zij, niet meer zo behendig op de fiets, houdt zich opwaarts vast aan zijn elektrische rolstoel en laat zich lekker trekken. boven aangekomen laat ze los en rolt langs hem heen. beneden ontmoeten ze elkaar weer.

vleugels

ik word ingehaald door een fietser met van die kranten-fietstassen. de flappen van de tassen zijn licht en soepel en fladderen onder het achterwerk van de fietser, net vleugels.

tunnelvrees

de laatste dagen merkte ik pas op het laatste moment (elke keer weer!) dat er een reuzenplas in het donker achter de ingang van de tunnel op me wachtte. ik moest snel zien uit te wijken, terwijl ik net bezig was lekker snelheid te accumuleren voor de opwaardse helling aan de overkant van de tunnel.
ik heb nu een idee hoe mensen aan tunnelvrees kunnen komen.

vroeg

mij tegenmoet kwam een fietsende vader. zijn baby hing in een draagtas op zijn buik, met het gezicht naar voren. de armpjes wapperden vrij rond, maar zijn voetjes werden door de benen van de vader steeds mee omhoog geduwd. het leek bijna alsof hij meefietste. je kan ook niet te vroeg genoeg beginnen!